Al een tijdje had ik mijn gezicht in mijn stamkroeg niet meer laten zien. Tijd en gelegenheid waren er genoeg. Een beetje budget is er ook nog wel. Anders was het een optie om nog wat oud goud in te leveren. Alhoewel je dat tegenwoordig beter niet bij het goudwisselkantoor kan doen. Zelf zijn die kantoortjes niet zo zuiver als goud, blijkt na onthulling van het programma Kassa. Die bedrijfjes beschouwen klanten als kippen met de gouden eieren die zo snel mogelijk geslacht moeten worden. Crimineel gedrag door bewust te lage waardes uit te betalen. Laatst liep ik nog langs zo'n wisselkantoor. Op de etalageruit stond groot geschreven; "Wij maken het verschil". Nu achteraf begrijp ik waarom. Veel goud heb ik trouwens niet. Een paar gouden sieraden uit een erfenis van een overleden overgrootmoeder. "Goud van Oud" noemen wij thuis die bijouterieën gekscherend. 

Maar ik had dus besloten om eens weer ouderwets een paar biertjes in mijn vast cafeetje te atten. Ik besloot om met de fiets te gaan. Lopend was te ver en de bus nemen geen optie. Het risico om ergens in een bospaadje te stranden wilde ik niet nemen. RRReis, de naam verwijst al naar het geluid van een paar banden die vast in de modder zitten.  

Na 30 minuten keihard tegen de wind intrappen was ik eindelijk bij de Herberg. Als vertrouwd trok de harde muziek mij naar binnen. Voorzichtig deed ik de voordeur open en stak mijn hoofd naar binnen. "Daar heb je het verloren schaap weer", klonk het meerstemmig vanaf de bar. Om mijn entree wat meer impact te geven liep ik even weer iets terug de straat op en met mijn wijsvinger voor de mond weer terug de kroeg in. Terwijl de muziek doorknalde viel er een doodse stilte. Dat gaf mij de gelegenheid om te vragen; "Is mijn hulphond ook welkom in dit theater?" 

Wilfred de barkeeper, een beetje een gladjanus maar wel aardig, antwoorde dat elke hond welkom is behalve als ie Maurice heet. "Die moet je in de peiling houden", voegde hij onder een bulderende lach nog aan toe. Met mijn vinger een rondje makend in de lucht, nam ik plaats naast Rob. Het gesprek aan de bar ging, hoe kan het ook anders, over de verkiezingen. Dikke Frans, die eigenlijk na zijn maagband nu door de brievenbus past, voerde de boventoon door te stellen dat Rob een jokkebrok is omdat hij op D'66 gaat stemmen. Daarop verstikte Moontje zich bijna in de huisgemaakte gehaktbal. Terwijl wat restjes bal over de tap vlogen, beet Moontje van zich af door te opperen dat zij Groen Linksers liever Groenteburgers noemt. Omdat Jessie vanaf de gokkast zei, " Gehaktballen populisme", sloeg bijna de vlam in de pan. 

Om erger te voorkomen zette Wilfred een toeter en een emmer water op de tap. We houden het allemaal beschaafd", oreerde hij, "anders grijp ik in." 

Heel raar, opeens werd ik wakker thuis op de bank. Badend in het zweet en vooral overal plekken. Was ik wel echt weggeweest? Vandaag is de dokter langs gekomen. Diagnose: Verkiezingsuitslag i.c.m. verkiezingskoorts. 

P.S. Enige gelijkenis met bestaande personen in dit verhaal berust op louter toeval. 

TON 291025